امام حسین
همه ما برای امام حسین گریه می کنیم. اما این گریه برای چیه؟ این گریه کی ارزش داره؟ به نظر من وقتی ارزش داره که بدونیم امام حسین و خانوادشون برای چی این همه مصیبت رو تحمل کردن ،وقتی که ارزشها و هدفهایی که امام حسین براشون جنگید رو برای خودمون ارزش و هدف قرار بدیم. اما الان چطوری شده؟
امروز یه جا خوندم نوشته بود که بعضی روحانیا سر اینکه روضه عاشورا کمتر از 100 هزار تومن نمیشه با صاحب خونه چونه می زنن
. ای بابا..
نمیدونم چی بگم. شاید هیچ کدوم از ما تا حالا اون درسی رو که باید از عاشورا بگیریم رو نفهمیدیم. صبر و تحمل مصیبت،یقین و ایمان قلبی به مسیری که قراره بری حتی اگه بدونی زنده بر نمی گردی، خوندن نماز حتی در سخت ترین شرایط، از دست دادن عزیزان در راه عشقی که نمیشه با زبان بیانش کرد، ایستادگی در برابر ظلم، حمایت از مظلوم و از همه مهمتر شک نکردن به هدف حتی برای یه لحظه که نشون دهنده اوج ایمانه و خیلی درسها و نکات دیگه که در دل عاشورا پنهان شده و ما اونا رو نمی دونیم و در طی زندگی روزمرمون خیلی از این مسائل سر راهمون قرار می گیره و ما اشتباه عمل می کنیم.
خلاصه اینکه این عاشورا هم مثل سالهای قبل تموم شد اما ای کاش باعث بشه که به صبرمون، ایمانمون و یقینمون اضافه بشه. ای کاش یاد بگیریم تو مسیری که میدونیم حقه تا آخرش محکم و بدون ترس حرکت کنیم و شک و تردیدهامون کمتر بشه. ای کاش هر وقت ظلمی رو دیدیم یا خوردن حق مظلومی رو دیدیم ساکت نشینیم و خیلی دعاها و ای کاش های دیگه که امیدوارم اول برای خودم یاد آوری شده باشه
خونی چکید و حنجره ی خاک جان گرفت
بغضی شکست و دامن هفت آسمان گرفت
آبی که دستبوس عطش بود شعله زد
آتش سراغ خیمه ی رنگین کمان گرفت
ابری برای گریه نیامد ولی ز سنگ
خون غنچه غنچه خاک تو را در میان گرفت
"اسبی ز سمت علقمه آمد"دگر بس است
تیری امام آینه ها را نشان گرفت
مانده است در حکایت این سوگ شعر من
چندان که جسم سوخت و آتش به جان گرفت
از آخرین شراره چنین می رسد به گوش:
" باید تقاص عافیت از کوفیان گرفت"
مختصری از زندگینامه امام حسین(ع):
امام حسین (ع)چند سال از دوران كودكى را در زمان حيات پر بركت رسول خدا (ص ) سپرى نمود. او شجاعترين امت حضرت محمد (ص ) بود و شجاعت حضرت محمد (ص ) و حضرت على (ع ) در ايشان جمع بود.
خداوند در تربت ايشان شفا، و در داخل حرم امام حسين (ع ) استجابت دعا را قرار داده است . پيامبر (ص ) در حقش فرمود: احب اللّه مَن احب حسينا يعنى : خداوند دوست ميدارد كسى را كه حسين را دوست بدارد. پيامبر(ص ) در حق او و برادر گرامى اش امام حسن (ع ) فرمود: دو فرزند من حسن و حسين پيشوايان امت مى باشند خواه زمام امور به دست بگيرند و يا نگيرند.
پس از شهادت امام حسن (ع ) در سال 50 هجرى ، امام حسين (ع ) عهده دار امر امامت گرديد. معاويه پس از بيست سال حكومت ظالمانه و قتل و كشتار شيعيان به ويژه، در سال 60 هجرى مرد و بر خلاف قرارداد صلح با امام حسن(ع)، پسرش يزيد را به جاى خود قرار داد. يزيد فردى فاسد و شرابخوار و مخالف با اسلام بود. او علناً مقدسات اسلامى را زير پا مى گذاشت و آشكارا شراب مى خورد. امام حسين عليه السلام از همان آغاز كار با او به مخالفت برخاست .
يزيد نامه اى به حاكم مدينه نوشت و به او دستور داد كه از امام حسين (ع ) براى يزيد بيعت بگيرد و اگر حاضر نشد او را به قتل برساند. امام (ع ) كه حاضر به بيعت كردن با يزيد نبود با خانواده خود از مدينه به مكه رفتند. در اين هنگام مردم كوفه كه از مرگ معاويه با خبر شده بودند نامه هاى زيادى براى امام حسين (ع ) نوشتند و از او خواستند تا به عراق و كوفه بيايد. امام حسين (ع ) نيز مسلم بن عقيل را به كوفه فرستاد. ابتدا هزاران نفر از مردم كوفه با مسلم بن عقيل همراه شدند. اما با ورود عبيداللّه بن زياد كه از طرف يزيد به حكومت كوفه گمارده شده بود و بسيار حيله گر و بى رحم بود، مردم كوفه فريب اقدامات او را خورده و پيمان شكنى كردند و مسلم را تنها گذاشتند.
در نتيجه عبيداللّه ، مسلم بن عقيل را دستگير نموده و به شهادت رسانيد. هنگامى كه در ابتدا مردم كوفه با مسلم بيعت كردند، مسلم نامه اى به امام حسين (ع ) نوشت و به ايشان اطلاع داد كه به كوفه بيايد. امام حسين (ع ) با خانواده و ياران خود به طرف كوفه حركت كرد و در نزديكى كوفه بود كه خبر پيمان شكنى مردم كوفه و شهادت مسلم را آوردند. عبيداللّه بن زياد كه با شهادت مسلم بر اوضاع كوفه تسلط پيدا كرده بود حر بن يزيد رياحى را براى زير نظر گرفتن امام حسين (ع ) و همراهانش فرستاد. و سپس عمر بن سعد را با سى هزار نفر به كربلا اعزام نمود. او به عمر بن سعد وعده داده بود كه اگر امام حسين (ع ) را به شهادت برساند او را حاكم رى خواهد كرد.
عمر بن سعد كه به طمع حكومت رى به كربلا آمده بود از هيچ ستمى فروگذار نكرد. دستور داد امام حسين (ع ) و يارانش را محاصره كنند و آب را بر روى آنان ببندند. ياران امام حسين (ع ) كه از شجاع ترين افراد بودند روز دهم محرم (عاشورا) در حالى كه بيش از 72 تن نبودند يكى پس از ديگرى در دفاع از امام زمان خود يعنى امام حسين (ع ) با عزت و آزادگى به شهادت رسيدند. حر بن يزيد رياحى نيز كه ستمگرى سپاه عمر سعد و حقانيت امام حسين (ع ) را مشاهده كرد به سپاه امام پيوست و به شهادت رسيد.
واقعه كربلا گرچه از نظر زمان كوتاه بود و تنها يكروز از صبح تا عصر به طول انجاميد اما لحظه لحظه آن درس شهامت و ايثار و فدا كارى ، ايمان و اعتقاد و اخلاص بود.
امام حسين عليه السلام روز دهم محرم سال 61 هجرى ، در سن 57 سالگى در كربلا به شهادت رسيد. مرقد ايشان و برادر فداكارش اباالفضل و فرزندان و يارانش در شهر كربلا در عراق قرار دارد.
